Fırtınalı bir gecede pencereden dışarı bakan Barış, gökyüzünü bir an için aydınlatan şimşeği gördü. Birkaç saniye sonra da güçlü bir gök gürültüsü duydu, camlar hafifçe titredi. “Neden önce ışığı görüyoruz, sonra sesi duyuyoruz?” diye ablasına sordu.
Ablası fen kitabından öğrendiği bilgiyi anlattı: “Şimşek ve gök gürültüsü aynı anda oluşur. Ama ışık çok hızlı yol alır, ses ise daha yavaş yayılır. Işık bir saniyede yüz binlerce kilometre gider. Ses ise havada saniyede yaklaşık üç yüz kırk metre ilerler.”
Peki şimşek nedir? Fırtına bulutlarının içinde su damlacıkları ve buz parçacıkları birbirine sürtünerek elektrik yükü biriktirir. Bu yük bir anda boşalınca büyük bir kıvılcım, yani şimşek oluşur. Bu kıvılcım havayı çok ısıtır ve havanın aniden genişlemesi gök gürültüsüne neden olur.
Ablası ayrıca fırtınanın ne kadar uzakta olduğunu hesaplamanın kolay bir yolunu gösterdi: Şimşeği gördükten sonra gök gürültüsünü duyana kadar geçen saniyeleri say, sayıyı üçe böl. Çıkan sayı, fırtınanın kilometre cinsinden yaklaşık uzaklığıdır. Barış saydı ve on iki saniye buldu; yani fırtına yaklaşık dört kilometre uzaktaydı.
Ablası son olarak fırtına sırasında açık alanlarda ya da tek başına duran ağaçların altında durulmaması gerektiğini söyledi. Bunun yerine sağlam bir binanın içine girmek en güvenlisidir. Evde de pencerelerden uzak durmak ve elektronik aletleri prizden çekmek akıllıca olur. Barış başını salladı. Doğa olaylarının arkasındaki sırları öğrendikçe korkusu azalıyor, merakı artıyordu.