Okullar arası basketbol turnuvasının finaline kalan Mavi Takım’ın formaları gökyüzü gibi maviydi. Takımın en çalışkan oyuncusu Deniz, bütün hafta antrenman yapmış, her akşam pota altında yüzlerce atış denemişti. Salon, iki okulun taraftarlarının sesiyle yankılanıyordu. Maçın son dakikalarına gelindiğinde skor 24–24’tü.
Rakip takımın oyuncusu Tuna, hızla ilerlerken ayağı kayıp yere düştü. Deniz topu kapıp boş potaya koşabilirdi. Bu, takımına şampiyonluğu getirebilecek bir fırsattı. Salon bir anda sessizliğe gömüldü. Ancak Tuna’nın acıyla ayağını tuttuğunu görünce Deniz durdu.
Topu dışarı atıp oyunu durdurdu ve Tuna’nın yanına koştu. “İyi misin?” diye sordu. Hakem ve antrenörler hemen sahaya girdi. Tuna’nın ayağı hafifçe burkulmuştu; buz uygulanınca rahatladı. Seyirciler Deniz’i uzun uzun alkışladı.
Oyun yeniden başladığında Deniz hâlâ düşünceliydi. Son saniyelerde rakip takımın attığı basket skoru 26–24 yaptı ve maç bu sonuçla bitti. Mavi Takım şampiyonluğu kaybetti. Takım arkadaşları ilk anda biraz kızgındı, çünkü bu şampiyonluk onlar için çok önemliydi. Soyunma odasında bazı arkadaşları “Keşke atsaydın!” dedi. Deniz omuz silkti: “Rakibim yerde yatarken sayı yapmak istemezdim.”
Ertesi gün okul müdürü, törende Deniz’e “Centilmenlik Ödülü” verdi. Müdür, konuşmasında kazanmanın tek yolunun sayı yapmak olmadığını söyledi. Rakip takımın oyuncuları da Deniz’i ayakta alkışladı. Deniz o gün şunu anladı: Kupa bir süre sonra raflarda tozlanabilir ama doğru davranış herkesin kalbinde yaşar.