Defne bir akşam penceresinden dışarı bakarken kocaman, yuvarlak ve parlak bir Ay gördü. Bir hafta sonra aynı pencereden baktığında ise Ay’ın yalnızca yarısı görünüyordu. “Ay küçülüyor mu?” diye merak etti.
Ertesi gün fen öğretmenine sordu. Öğretmeni karanlık sınıfta bir deney hazırladı: Elindeki top Ay’ı, masadaki el feneri ise Güneş’i temsil ediyordu. Fener, topun bir yarısını her zaman aydınlatıyordu. Öğrenciler topun çevresinde döndükçe aydınlık kısmın bazen tamamen, bazen yarım, bazen de ince bir çizgi hâlinde göründüğünü fark etti.
Öğretmen açıkladı: “Ay kendi ışığını yaymaz; yalnızca Güneş’ten gelen ışığı yansıtır. Güneş, Ay’ın her zaman bir yarısını aydınlatır. Ay, Dünya’nın çevresinde döndükçe biz de aydınlık yarının farklı bölümlerini görürüz. Yani Ay aslında hiç küçülüp büyümez.”
Ay’ın Dünya çevresinde bir turu yaklaşık bir ay sürer. Bu süre içinde Ay; yeni ay, hilal, ilk dördün, dolunay ve son dördün gibi evrelerden geçer. Yeni ay evresinde Ay’ın aydınlık yüzü bize dönük olmadığı için onu göremeyiz. Dolunayda ise aydınlık yarının tamamı bize döner; bu yüzden Ay yuvarlak ve parlak görünür.
Defne o akşam eve gidince bir defter açtı ve her akşam Ay’ın şeklini çizmeye karar verdi. Bir ay sonra defterinde bütün evreleri görecekti. Öğretmeni bu fikri çok beğendi ve gözlemlerini sınıfa getirmesini istedi. Arkadaşları da kendi defterlerini hazırladı.