Ece’nin oturduğu apartmanın girişinde eskimiş, boş bir ayakkabı dolabı duruyordu. Bir cumartesi sabahı Ece, komşuları Hasan Amca’nın dolabı atmaya hazırlandığını gördü. “Bu dolabı atmayalım, apartmanın kitap dolabı yapalım!” dedi.
Hasan Amca önce şaşırdı, sonra fikri sevdi. Birlikte dolabı zımparalayıp maviye boyadılar. Ece, kapağına “Bir kitap al, bir kitap bırak.” yazan bir kart astı. İlk gün dolapta yalnızca Ece’nin üç hikâye kitabı vardı.
Bir hafta sonra dolap dolmaya başladı. Üçüncü kattaki Selim yemek kitapları, ikinci kattaki Ayten Teyze şiir kitapları bıraktı. Küçük Deniz bile boyama kitabını getirdi. Komşular merdivenlerde karşılaştıklarında artık okudukları kitaplardan söz ediyordu.
Ay sonundaki apartman toplantısında herkes Ece’ye teşekkür etti. Ece gülümsedi: “Ben yalnızca bir dolap buldum. Onu dolduran hepimiziz.”