Gaziantep’te yaşayan Yağmur, bu sabah babasıyla birlikte erkenden mahalle fırınına gitti. Fırının ışığı sokakta en önce yanmıştı. Kapıdan içeri girer girmez sıcak ekmek kokusunu duydu. Mahallenin ilk müşterileri olduklarını fark edince çok sevindi.
Fırıncı Cemal Usta, sabaha karşı saat üçte işe başlamıştı. Önce un, su, tuz ve mayayı karıştırıp hamuru yoğurmuştu. Hamur dinlendikten sonra küçük parçalara ayrılıp şekil verilmişti. Yağmur, ustanın hamuru ustalıkla açışını hayranlıkla izledi.
Cemal Usta, hamurları uzun bir kürekle sıcak fırına sürdü. Bir süre sonra ekmekler kabardı ve üstleri altın rengine döndü. Çıtır çıtır ekmeklerin kokusu bütün sokağa yayıldı. Yağmur, ilk çıkan ekmeği alıp babasına uzattı. “Emeğin tadı bir başka olur.” dedi Cemal Usta gülümseyerek.
Eve dönerken Yağmur düşündü: Bir ekmeğin sofraya gelmesi için buğdayı yetiştiren çiftçiden fırıncıya kadar birçok kişi çalışıyordu. Yağmur kahvaltıda ekmeği küçük küçük kopardı ve hiç artırmadan yedi.