Kayseri’de yaşayan Çağan, okuldan çıkınca annesiyle birlikte otobüse bindi. Otobüs oldukça kalabalıktı ve Çağan’ın okul çantası omzunu yoruyordu. Çağan bir boş koltuk bulunca sevinçle oturdu ve camdan dışarıyı izlemeye başladı.
Birkaç durak sonra otobüse yaşlı bir teyze bindi. Bir elinde ağır bir alışveriş çantası, öbür elinde bastonu vardı. Ayakta durmakta çok zorlanıyordu. Çağan hemen ayağa kalktı ve teyzeye seslendi: “Buyurun, buraya oturun.”
Teyze gülümseyerek teşekkür etti ve oturdu. “Adın ne yavrum?” diye sordu. Çağan adını söyleyince Hatice Teyze, “Çok düşünceli bir çocuksun. Seni yetiştirenlerin eline sağlık.” dedi. Otobüsteki yolcular da Çağan’a gülümseyerek baktı. Çağan’ın yanakları kızardı ama içi sevinçle doldu.
Çağan, inecekleri durağa kadar ayakta yolculuk etti. Annesi ona “Seninle gurur duyuyorum.” dedi. Eve giderken Çağan şunu düşündü: Yaşlılar bizi büyütmek için yıllarca emek vermiştir. Onlara saygı göstermek, yerimizi gerektiğinde onlara vermek bizim görevimizdir.