Erzurum’da bir sabah herkes pencereden dışarı baktığında her yeri kalın bir kar örtüsü kaplamıştı. Sokaktaki arabalar beyaza bürünmüş, çatılardan buz sarkıtları sarkıyordu. Barış, kalın montunu giyip bahçeye çıktı. Kapının önünde dizlerine kadar kar birikmişti.
Barış önce kendi evlerinin önünü temizledi. Sonra komşuları Nuriye Teyze’yi düşündü. Nuriye Teyze yalnız yaşıyordu ve bacağı ağrıdığı için evden pek çıkamıyordu. Kapısının önü de karla kapanmış olmalıydı. Barış küreğini alıp Nuriye Teyze’nin kapısına doğru yürüdü.
Bu sırada karşı apartmandan Selma ile Tolga da küreklerle çıktı. “Biz de yardım edelim!” dediler. Çocuklar birlikte çalıştı; karı kenara yığdılar, kaldırımı temizlediler. Üşüyen ellerini arada bir ovuşturup ısıttılar.
Nuriye Teyze kapısını açtığında çok şaşırdı. Çocuklara sıcak süt ve ev yapımı kurabiye ikram etti. “Siz benim kış güneşimsiniz.” dedi. Barış eve dönerken çok mutluydu ve annesine olanları anlatırken gözleri parlıyordu. Yardımlaşmanın insanı hem yorduğunu hem de ısıttığını öğrenmişti.