Bursa’daki Çınar İlkokulu’nun 3/B sınıfında her gün bir sürü kâğıt, plastik şişe ve cam kavanoz çöpe gidiyordu. Asya bir sabah çöp kovasına bakıp “Bunların çoğu yeniden kullanılabilir.” dedi. Öğretmeni Gülay Hanım bu fikri çok sevdi ve sınıfa “Hadi deneyelim!” dedi. Çocukların gözleri parladı.
Ertesi gün sınıfın köşesine üç kutu yerleştirdiler. Mavi kutu kâğıtlar, sarı kutu plastikler, yeşil kutu camlar içindi. Poyraz her kutunun üzerine bir resim çizdi. Böylece küçük kardeşler bile hangi atığın nereye atılacağını kolayca anlayabilecekti. Asya da kutuların başına bir görev çizelgesi astı. Her hafta başka bir öğrenci kutuları kontrol edecekti.
Bir ay sonra kutular dolup taştı. Çocuklar atıkları okulun yakınındaki geri dönüşüm tesisine götürdü. Görevli, kâğıtların hamur hâline getirilip yeniden kâğıt yapılabildiğini, camın ise eritilip defalarca kullanılabildiğini anlattı. Asya duyduklarına çok şaşırdı.
O günden sonra bütün okul geri dönüşüm kutularını kullanmaya başladı. Müdür Bey, 3/B sınıfına “Doğa Dostu Sınıf” belgesi verdi. Asya belgeyi alırken gülümsedi. Küçük bir fikir, bütün okulu değiştirmişti.